Дарагія сёстры і браты! З вялікай радасцю звяртаюся да вас у гэтыя светлыя дні, калі мільёны людзей чуюць пераможны вокліч: «Хрыстос Уваскрос!» Гэтыя словы, як моцны вецер, разносяць па зямлі вестку, якая перамяняе ўсё – ад нараджэння да смерці, ад роспачы да надзеі. Чарговы раз Госпад дазволіў нам сустрэць Вялікдзень, каб разам перажыць таямніцу перамогі жыцця над смерцю і сустрэць Уваскрослага Збаўцу, які адчыняе нам дзверы ў вечнасць.
У гэтую ўрачыстую хвіліну нашы думкі міжволі накіроўваюцца ў мінулае – да тых святых месцаў, якія на працягу стагоддзяў фарміравалі веру нашага народа, да Навагрудка, старажытнага горада, што стаў калыскай для многіх пакаленняў хрысціян, якія захавалі веру ў самых розных і найчасцей цяжкіх абставінах. Згадваю наш горад невыпадкова: менавіта тут калісьці гучала пропаведзь першых місіянераў, дзе свой зямны шлях завяршылі мучаніцы-назаратанкі за веру – сястра Стэла і яе паплечніцы. Сёння мы бачым жывы знак таго, што Хрыстос, як і стагоддзі таму, так і цяпер з’яўляецца Панам часу і гісторыі. Іх давер Богу, які заставаўся нязломным нават перад тварам смерці, дае нам прыклад той самай веры, якая не шукае лёгкіх шляхоў, але заўсёды выбірае вернасць.
У гэтай веры хаваецца сапраўдная сутнасць даверу. Часам можа здавацца, што давер – гэта простая перакананасць у тым, што ўсё будзе добра. Але Вялікдзень вучыць нас іншаму. Давер Хрысту – гэта гатоўнасць ісці за Ім нават тады, калі зямныя шляхі здаюцца непраходнымі. Гэта ўменне пакласці сваю слабасць, свае страхі і сваю будучыню ў рукі Таго, Хто перамог самы галоўны цяжар – грахі свету. Бог настолькі даверыўся нам, што стаў адным з нас, і настолькі палюбіў нас, што прайшоў праз крыж, каб мы ніколі не сумняваліся ў Яго міласэрнасці.
І менавіта гэтая любоў нараджае ў нашых сэрцах невымоўную радасць. Радасць Вялікадня – гэта глыбокая, ціхая, непарушная сіла, што жыве ў душы чалавека, які сустрэў Жывога Збаўцу. Гэтая радасць робіць нас сведкамі. Мы пакліканы не затрымліваць яе толькі для сябе, а несці яе тым, хто яшчэ знаходзіцца ў цені смутку і няўпэўненасці.
Надзея, якую мы атрымліваем ад Уваскрослага Хрыста, падобная да маяка, што свеціць у цемры. Ён не абяцае, што буры сціхнуць, але гарантуе, што мы не разаб’емся аб скалы адчаю. Перад тварам любых выклікаў мы ведаем: фінал ужо напісаны. Фінал – гэта Уваскрэсенне. Калі мы гэта ўсведамляем, мы атрымліваем унутраны спакой. Мы перастаем быць заложнікамі абставін і становімся памочнікамі Божымі ў справе аднаўлення свету.
А гэта аднаўленне пачынаецца з малога – з нас саміх і з нашых адносін. Кожны Вялікдзень заклікае нас да будавання супольнасці як сям’і дзяцей Божых. Успомнім, як першыя вучні, спалоханыя і разгубленыя пасля арышту Настаўніка, сабраліся разам у святліцы. Менавіта там іх сустрэў Уваскрэслы. Гэта вельмі важны сімвал: мы сустракаем Хрыста не ў адзіноце, а разам. Калі мы будуем парафію, сям’ю, грамадства як супольнасць, дзе кожны адчувае, што ён не чужы, а любімае дзіця, – мы робім бачнай Божую сям’ю.
І сёння, калі мы гаворым пра будоўлю такой супольнасці, мы не можам абмінуць тэмы міру і спакою паміж рознымі канфесіямі і рэлігіямі ў Беларусі. Наша зямля спрадвеку была месцам сустрэчы розных хрысціянскіх традыцый – каталіцкай, праваслаўнай, пратэстанцкіх цэркваў, – а таксама месцам дыялогу з іншымі рэлігіямі. Навука Хрыста, якая ставіць у цэнтр любоў да бліжняга, міласэрнасць і павагу да годнасці кожнага чалавека, дае нам трывалую аснову для таго, каб не проста мірна суіснаваць, але сапраўды будаваць разам агульную будучыню. Мы, хрысціяне, пакліканы быць першымі, хто працягвае руку добрасуседства, хто ўмее слухаць і разумець іншага, хто бачыць у прадстаўніку іншай канфесіі паплечніка ў служэнні дзеля агульнага дабра. Калі на аснове Евангелля закладаем падмуркі адзінства ў грамадстве, мы робім нашу Айчыну больш мацнейшай і квітнеючай, а нашу веру – пераканаўчай. Бо сам Хрыстос маліўся «каб усе былі адно». У гэтай малітве – наш арыенцір і наша надзея.
Будаваць такую супольнасць – значыць вучыцца дараваць адзін аднаму, як дараваў нам Хрыстос. Гэта значыць прымаць адзін аднаго з усімі недахопамі і слабасцямі, разумеючы, што мы ўсе – паломнікі, якія ідуць да адной мэты. У свеце, дзе часта падзяляюць на «сваіх» і «чужых», дзе настройваюць людзей адзін супраць аднаго, мы павінны быць жывым напамінам аб тым, што ўсе мы – браты. Сям’я Божая не мае нацыянальных, сацыяльных ці палітычных межаў. Яна трымаецца на любові, якая «ўсё пераносіць, усяму верыць, на ўсё спадзяецца, усё вытрымлівае».
З асаблівай пяшчотай я ўзгадваю ў гэтыя дні тых, хто перадаў нам гэтую веру праз дзесяцігоддзі выпрабаванняў. Нашы бацькі і дзяды, якія перажылі розныя гістарычныя буры, захавалі ў сваіх сэрцах святло Хрыстовага Уваскрэсення. Яны вучылі нас не на словах, а на ўласным прыкладзе, што значыць спадзявацца на Бога, калі спадзявацца больш няма на каго. Стойкасць нашых продкаў – гэта жывое Евангелле, якое мы павінны не толькі захоўваць як каштоўны скарб, але і памнажаць, перадаючы нашым дзецям.
Таму ў гэты час асаблівага перажывання велікодных таямніц, я жадаю вам не проста прыемнай сустрэчы з Уваскрэслым. Няхай гэтая сустрэча надасць сілы тым, хто стаміўся; няхай яна прынясе суцяшэнне тым, хто плача; няхай яна ўмацуе веру тых, хто сумняваецца. Няхай давер да Хрыста стане для нас не тэорыяй і веданнем, а фундаментам кожнага дня. Няхай радасная вестка, што смерць пераможана, натхняе вас на добрыя справы, якіх так не хапае гэтаму свету.
Вялікдзень – гэта час, калі неба зыходзіцца з зямлёю. Давайце адкрыем нашыя сэрцы, каб неба ўвайшло ў нашы дамы, нашы сем’і і нашу агульную гісторыю. Няхай Хрыстос Пераможца дабраславіць кожнага, умацуе надзею і дапаможа нам ісці па жыцці разам з Нашым Збаўцам, які перамог грэх і смерць, каб мы жылі паўнатою жыцця! Хрыстос Уваскрос! Сапраўды Уваскрос!
З малітвай і любоўю да ўсіх вас, айцец Юрый ЖЭГАРЫН, настаяцель парафіі ў Навагрудку.
«Новае жыццё» | Telegram | VK | OK | Facebook |
Instagram | YouTube | TikTok |
