Васілёк – гэта не проста сціплая палявая кветка, што блакітнай кропляй свеціцца сярод залатога жытнёвага мора. Для кожнага з нас гэта сапраўдны, жывы сімвал Беларусі, у якім тоіцца глыбокі код нацыянальнай душы. У яго нябесна-сініх пялёстках адлюстроўваецца прыгажосць нашай сінявокай Радзімы – яе бязмежнае лета, чыстыя азёры і лагодны, спакойны характар беларусаў.
Гэтая кветка здаўна натхняла паэтаў і мастакоў, але найбольш пранікнёна пра яе сказаў наш класік Максім Багдановіч у сваім неўміручым вершы «Слуцкія ткачыхі»:
«І тчэ, забыўшыся, рука,
Заміж персідскага узора,
Цвяток радзімы васілька...»
Гэтыя радкі – пра непераадольную сілу роднай зямлі. Нават удалечыні ад дому, вымушаныя працаваць над чужымі, раскошнымі персідскімі ўзорамі, прыгонныя беларускія дзяўчаты ўсё роўна вярталіся думкамі да свайго, роднага. Іх пальцы самі сабой выводзілі на шаўковых паясах просты і такі блізкі сэрцу блакітны агеньчык васілька.
Сёння васількі працягваюць жыць у нашых песнях, уплятацца ў дзявочыя вянкі на Купалле, квітнець на вышыванках і саграваць душы сваёй пяшчотай. Дзе б мы ні былі, убачыўшы гэтую блакітную кветку, мы заўсёды будзем адчуваць цяпло бацькоўскага парога і ведаць: гэта і ёсць наша Радзіма.
Вольга Пісар, «НЖ»
