– Нічым асаблівым я не адзначыўся ў сваім жыцці, – такімі словамі пачынае нашу размову Леанід Іванавіч. – Звычайнае дзяцінства, пасля заканчэння сярэдняй школы №1 паехаў на Поўдзень, працаваў вальшчыкам лесу. Праз два гады вярнуўся на Навагрудчыну. Уладкаваўся на працу на завод газавай апаратуры. Напэўна, на тое, што пазней быў накіраваны у Чарнобыльскую зону, паўплываў той фактар, што я праходзіў службу ў авіяцыйных войсках ў хімічнай роце. Служыў у Калінінградскай вобласці. Пра Чарнобыльскую трагедыю чуў, але не думаў, што мне і маёй сям’і яна нечым пагражае. Здавалася, Навагрудак далёка. Аднак у ліпені атрымаў павестку ў ваенкамат, дзе папярэдзілі пра накіраванне на ваенную службу ў раёны, якія пацярпелі ад катастрофы на атамнай электрастацыі. З усіх куткоў да ЧАЭС з’язджаліся тысячы людзей: спецыялісты-хімікі і фізікі, ваенныя радыяцыйнай, хімічнай і біялагічнай абароны, салдаты тэрміновай службы, будаўнікі, бульдазерысты, вадзіцелі, кранаўшчыкі, зваршчыкі. Так і я разам з навагруд­чанамі Мікалаем Раманюком, Анатоліем Арцюхом, Віктарам Сілюціным быў накіраваны на ліквідацыю наступстваў у пазней адселеную вёску Новая Ельня Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці., – расказвае далей Л.І. Белкін. – Право­дзілі дэзактывацыю тэхнікі, жылых памяшканняў, школы, здымалі верхні ўрадлівы слой глебы. Працавалі ў зоне з павышаным узроўнем радыяцыі.