Амаль 40 гадоў жыцця Сяргея Чартко звязаны са спортам

Амаль 40 гадоў жыцця Сяргея Чартко звязаны са спортам

Амаль 40 гадоў жыцця Сяргея Чартко звязаны са спортам

01 Августа 2020 827

Правільна размяркоўваць сілы, працаваць у камандзе і змагацца за вынік – менавіта да гэтага з дзяцінства нас прывучае спорт. Спартсмены вытрыманыя і настойлівыя, і гэтыя якасці яны захоўваюць на працягу ўсяго жыцця. А Сяргей Чартко спартыўныя рысы характару падмацоўвае па сённяшні дзень, працягваючы ў свае амаль 50 у складзе каманды райвыканкама выходзіць на спартыўныя старты аматарскіх спаборніцтваў. Дванаццаць гадоў ён кіруе сферай спорту на Навагрудчыне, але ў паперах не «закапаўся» і хоць зараз гатовы стаць на лыжы, сесці на веласіпед ці нырнуць у басейн. Увогуле спорт у жыцці Сяргея Васільевіча прысутнічае ўжо амаль 40 гадоў – як стаў школьнікам на лыжы, так і не сышоў са спартыўнай «трасы», толькі час ад часу мяняў накірункі руху.

 

– Самы лепшы спосаб адпачынку ад адміністрацыйнай работы – актыўны, з фізічнымі нагрузкамі, – упэўнены начальнік упраўлення спорту і турызму райвыканкама Сяргей Чартко. – І калі яшчэ некалькі гадоў таму навагрудчане маглі наракаць на недастаткова развітую спартыўную інфраструктуру, то цяпер любыя заўвагі адназначна будуць неабгрунтаваныя. Спартыўна-біятлонны комплекс, адкрытыя пляцоўкі для міні-футбола са штучным пакрыццём, для пляжнага футбола і валейбола, абноўлены стадыён, пляцоўкі для варкаўта, трэнажорныя залы, хакейныя каробкі… І, нарэшце, новы фізкультурна-аздараўленчы комплекс з сучасным абсталяваннем і шырокім спектрам паслуг для моладзі і дарослых. Нашаму раёну многія такія ж невялікія рэгіёны могуць толькі пазайздросціць.


З Валеўскага краю

Сяргей Васільевіч нарадзіўся ў в. Ярошычы. Калі яму было каля дзесяці гадоў, сям’я пераехала ў суседнюю вёску Валеўку. Бацька Васілій Іванавіч амаль усё жыццё працаваў вадзіцелем, а мама Ніна Іванаўна – бухгалтарам. Сяргея Васільевіча і малодшую сястру Алену бацькі імкнуліся выхаваць добрымі і працавітымі людзьмі, вучылі паважаць дарослых і ў любой, нават самай складанай сітуацыі, заставацца чалавекам.

– Многаму нас навучылі і настаўнікі. У роднай Валеўскай школе працавалі педагогі з вялікай літары, адданыя сваёй справе і вучням, – адзначыў С. Чартко. – Карыстаючыся выпадкам, хачу шчыра падзякаваць матулі (бацькі, на вялікі жаль, ужо няма ўжывых) і сваім педагогам за цярпенне і разуменне. Як і многія аднагодкі, я быў непаседлівы і, здаралася, сваволіў. Хлопец. Што тут скажаш?..

– Увогуле сваё дзяцінства я ўспамінаю з радасцю, – падзяліўся Сяргей Васільевіч. – Гэта быў выдатны час, калі мы з сябрамі прападалі на вуліцы: гулялі ў футбол, хадзілі на рыбалку і купацца на Свіцязь… Толькі стаўшы дарослымі, мы разумеем, што самая бесклапотная пара – дзяцінства.


 

Музыканта не выйшла – стаў спартсменам

– Калі вучыўся, мабыць, у 5 класе, класны кіраўнік Уладзімір Аляксандравіч Урбановіч  прапанаваў запісацца ў якія-небудзь гурткі. З 27 чалавек 25 вырашылі пайсці вучыцца ў музычную школу. Я таксама. Аднак баяніста з мяне не атрымалася – запалу хапіла толькі на адзін семестр, – усміхаецца Сяргей Васільевіч. – У той жа год запісаўся ў спартыўную школу і стаў займацца лыжнымі гонкамі. У школу якраз прыехаў працаваць Іван Міхайлавіч Стома. Ён хоць і быў маладым спецыялістам, але змог і мяне, і іншых юнакоў і дзяўчат адразу захапіць спортам. Да слова, трэнерам ДЮСШ №2 ён працуе ў Валеўцы па сённяшні дзень.


Школьныя і раённыя, потым абласныя і рэспубліканскія спаборніцтвы – юны лыжнік Сяргей Чартко крок за крокам пакараў адзін п’едэстал за другім. Падчас вучобы ў 10 класе выканаў нарматыў кандыдата ў майстры спорту. Канешне, удзельнічаў у спаборніцтвах і па іншых відах спорту.

– Як і ва ўсіх спартсменаў, былі не толькі перамогі, але і паражэнні. Аднак дзякуючы прафесіяналізму Івана Міхайлавіча, мы навучыліся не падаць духам, а рабіць работу над памылкамі і рухацца далей, наперад, – гаворыць Сяргей Васіль­евіч.



Выбар відавочны

Рашэнне Сяргея Чартко стаць настаўнікам фізічнай культуры ні ў каго з родных і сяброў здзіўлення не выклікала. У 1988 г. ён паступіў у Гродзенскі тэхнікум, а пасля яго заканчэння атрымаў вышэйшую адукацыю ва ўніверсітэце імя Янкі Купалы, які скончыў у 1997 г.

– Падчас вучобы ў тэхнікуме быў двухгадовы перапынак на службу ў арміі. Праходзіў яе ў Архангельскай вобласці на касмадроме «Плясецк», большую частку ў спартыўнай роце. Трэніравацца дазвалялі толькі ў вольны і вячэрні час, – успамінае Сяргей Васільевіч. – Як бачыце, нават у арміі займацца спортам не пакінуў. Удзельнічаў у спаборніцтвах у гарадах Архангельск і Хмяльніцкі.

У 1997 г. па размеркаванні Сяргей Чартко быў накіраваны ў сярэднюю школу № 29 г. Гродна. І быццам бы ўсё складвалася добра, аднак Сяргей Васільевіч у абласным цэнтры не адчуваў сябе дома. Пасля двух гадоў адпрацоўкі ён вырашыў вярнуцца на малую радзіму і ніколі не шкадаваў аб зробленым выбары. 


Муж, бацька, дзядуля

– У Валеўку я пераехаў не адзін, а з жонкай Аленай, – са шчаслівым бляскам у вачах гаворыць С. Чартко. – Разам мы ўжо 26 гадоў, пажаніліся падчас маёй вучобы ва ўніверсітэце. Валеўская зямля – гэта і яе малая радзіма, таму знаёмыя мы былі са школы. І, вядома, разам прымалі рашэнне вярнуцца ў родную вёску.


– Яна медыцынскі работнік, акушэрка. Спачатку абодва працавалі ў пансіянаце «Свіцязь». Потым я перайшоў у ДЮСШ №1 трэнерам па лыжных гонках, а Лена працаўладкавалася ў жаночую кансультацыю, – расказвае Сяргей Васільевіч. – І хоць працавалі ў Навагрудку, жыць заставаліся ў Валеўцы. Толькі ў 2009 г. мы пераехалі ў горад. На той час я ўжо год як быў начальнікам аддзела спорту райвыканкама.

Без сумненняў, як і для любога чалавека, для Сяргея Васільевіча самае галоўнае ў жыцці – сям’я. Дачка Дар’я закончыла факультэт матэматыкі і інфарматыкі Гродзенскага ўніверсітэта імя Я. Купалы. Яна замужам, жыве ў Гродне. Сяргей Васільевіч і Алена Пятроўна шчаслівыя дзядуля і бабуля – унуку Дзям’яну хутка споўніцца 9 месяцаў. Сын Яраслаў пайшоў па слядах бацькі. Займаўся біятлонам у СДЮШАР прафсаюзаў «Фаварыт». Зараз вучыцца на трэнера ў Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры.


– Мы з жонкай ганарымся нашымі дзецьмі і рады, што хоць яны ўжо і дарослыя – са сваімі позіркамі на жыццё і ўласным меркаваннем, якое не заўсёды супадае з нашым, – мы захоўваем паміж сабой даверлівыя і цёплыя ўзаемаадносіны, – падзяліўся С. Чартко. – Як нас заўсёды чакаюць і рады бачыць у бацькоўскім доме, так і мы сваіх дзяцей. 


Работа – камандная

– За 12 гадоў работы ў райвыканкаме структура аддзела (упраўлення) не раз змянялася, уносіліся карэктывы ў работу. Але ўсе гэтыя гады ў сферы спорту Навагрудчыны заўсёды працавалі і працягваюць працаваць шчырыя людзі, прафесіяналы, захопленыя сваёй справай, – адзначыў напрыканцы Сяргей Васільевіч. – Работнікі ўпраўлення, настаўнікі, трэнеры, інструктары, члены калектываў фізічнай культуры… Усе яны аб’яднаныя агульным захапленнем – спортам. Гэта вялікая каманда, якую мне пашчасціла ўзначальваць.



Анастасія Зайко, «НЖ»